نشریه براي یک دنیای بهتر 17

forabetterworldnr17 — Sun, 13 May 2007 13:29:58 +0000

نشریه برای یک دنیای بهتر شماره 17 (pdf)

يادداشت سردبير٬ شماره ۱۷

forabetterworldnr17 — Sun, 13 May 2007 13:22:58 +0000

سياوش دانشور

اول مه و اتحاد کارگرىاول مه امسال متفاوت بود. متفاوت نه در کميت مراسمها و تعداد شرکت کنندگان بلکه در اتحادى که صفوف فعالين کارگرى و توده کارگران خودنمائى ميکرد. اول مه ايران سال ۸۶ به رسانه هاى اصلى دنيا از جمله سى ان ان راه پيدا کرد. تظاهرات و مارش کارگران در کنار تظاهرات کارگران ترکيه و توحش پليس ترکيه در مقابل چشم صدها ميليون قرار گرفت. در ميدان تقسيم ترکيه کارگران با قدرت شروع کردند و با مشت آهنين پليس و نيروهاى ضد شورش روبرو شدند. ترکيه از اين نظر کارنامه قديمى دارد٬ اما کارگران ترکيه مرعوب نشدند و امسال قويتر از سالهاى پيش بميدان آمدند.

در ايران چند روز زودتر به استقبال اول مه رفتند. اجتماع هزاران نفره آبشار خور که از هر گوشه فعالين کارگرى و دوستداران جنبش کارگرى خود را رسانده بودند٬ حاکى از آمادگى از پيشى کارگران در اول مه امسال بود. در تهران طبق معمول خانه کارگر و شوراهاى اسلامى کار خواستند معرکه راه بياندازند. نشد! مثل سال قبل که رفسنجانى را نگذاشتند در استاديوم شيرودى ظاهر شود و “کنفرانس برلين” در ذهن خيلى ها تداعى شد٬ امسال نيز همان تجارب بکار گرفته شد. محجوب هو شد٬ کارگران با روساى خانه کارگر و شوراى اسلامى کار٬ يعنى نهادهاى برگزار کننده و نور چشمى جناحهاى حکومت٬ درگير شدند. نيروى انتظامى بسرعت مراسم استاديوم شيرودى را مختومه کرد. صداى اعتراض از همان لحظات اول بلند شد. اما بيرون استاديوم مارش کارگران شروع شد. پليس و نيروى انتظامى حکومت اسلامى مانند اسلافشان در ترکيه به کارگران يورش بردند. تعدادى کارگر و دانشجو و شرکت کننده دستگير شدند. کارگران شعار ميدادند؛ “کارگر دانشجو اتحاد اتحاد”٬ “نيروى انتظامى خجالت خجالت”٬ “کارگر ميميرد٬ ذلت نميپذيرد”! از شعارهاى کليدى و مهم مراسم روز کارگر از جمله؛ “کارگران جهان متحد شويد”٬ و “ما انرژى هسته اى نميخواهيم” بود. اين پاسخ يکجائى به رژيم اسلامى و خانه کارگر و ناسيوناليسم و ميليتاريسم بود. در سنندج به مراسم کارگران يورش بردند و وحشيانه به جان کارگران افتادند و تعدادى را زخمى و دستگير کردند. در ديگر نقاط ايران مانند مريوان و سقز و اصفهان و جنوب و کرمانشاه و غيره وضع کمابيش همين بود. مراسمهاى متعددى لغو شدند و روحيه عمومى به برگزارى مراسمها در سالنهاى دربسته نبود. در بيشتر موارد درگيرى با پليس و نيروى سرکوب پيش آمد. همه جا تلاش کردند کارگران را متفرق و سرکوب کنند٬ اما نهايتا و عليرغم تمام توحش اسلامى سرمايه داران نتوانستند. اعتراض ضد سرمايه دارى و تنفر از سرمايه دار و حکومت حامى آن و عطش برابرى موج ميزد. کارگران ايران در اول مه امسال٬ کل جامعه و جنبش اعتراضى آزاديخواهانه را در ارتفاع بلندترى قرار دادند. اول مه امسال نويد سوسياليسم کارگران به همه جا مخابره شد.

اول مه امسال مسير را تا پايان سال ترسيم کرده است. حلقه اصلى و کليدى اول مه امسال اتحاد کارگرى بود. اين حقيقت که قدرت طبقه کارگر در تشکل و اتحاد اوست٬ عليرغم ممنوعيت تشکل و اجتماع و سرکوب ممتد٬ در اول مه امسال رخ نشان داد. همه جا در قطعنامه ها حرفها تقريبا مشترک بود٬ همه جا اعتراض به دستگيرى فعالين کارگرى و ازجمله محمود صالحى مطرح بود٬ همه جا براى حقوق بيشتر و عليه مصوبه ارتجاعى وزارت کار اعتراض بلند بود٬ همه جا عليه تبعيض و نابرابرى سخن گفته شد٬ همه جا عليه فاشيسم ضد افغان و هم سرنوشتى طبقاتى و انترناسيوناليسم کارگرى بحث بود٬ همه جا عليه کار کودکان و کار قراردادى فريادها بلند بود٬ همه جا سخن از حقوق انسانى کارگر و کل جامعه بود. اول مه امسال در قلعه ارتجاع و در محاصره سرنيزه و باتوم و گاز اشک آور و فلفل و چاقوکشان رژيم برگزار شد. اول مه امسال کارگر به جامعه نشان داد که زلزله بزرگى در راه است. فقر و فاقه و بيحرمتى و بيحقوقى و تبعيض را تنها حول اتحاد با جنبش کارگرى و با پرچم آزادى و رهائى جامعه ميتوان نابود کرد. اول مه ايران در سال ۸۶ بارقه عروج غولى است که تاکنون پراکنده تلاش و مبارزه کرده است و ظرفيت اين را دارد که متشکل و زير پرچم سوسياليستى بميدان بيايد و اکثريت جامعه را حول پرچم خود بسيج کند. اول مه امسال بر اتحاد و همبستگى طبقاتى تاکيد کرد. اول مه امسال بر ضروت اشکال متعدد سازماندهى کارگرى و نيروى کل طبقه تاکيد کرد. بايد به سرعت سنگرهاى مختلف طبقه کارگر را تحکيم کرد و سازماندهى و رهبرى جامعه را در دستور قرار داد. دوران فقر و فلاکت همگانى بايد پايان يابد و اول مه امسال نقطه شروعى براى اينکار بود. دست سازماندهندگان و شرکت کنندگان اول مه درد نکند. زنده باد اول مه سرخ ۸۶! زنده باد اتحاد کارگرى! *

از گزارشهاى اول مه سنندج

forabetterworldnr17 — Sun, 13 May 2007 13:21:30 +0000

تهيه و تنظيم؛ نسرين رمضانعلىوقتی صحبت از اول ماه است توجه ها بيشتر به دو جا در ايران است؛ تهارن و سنندج! گزارشى که ميخوانيد خلاصه اى او تحرک و تلاش کارگران و فعالين کارگرى قبل از اول مه و در روز اول مه است. اول ماه مه و برگزاری این روز در شهر سرخ سنندج سنت قديمى است و اين اواخر بيشتر در خيابانها برگزار ميشود. مراسم در سالن ديگر با فضاى امروز و توقع کارگران خوانائى ندارد. پيش از اول مه هر سال با پلاکارتهای که با شعار کارگران جهان متحد شوید و دهها شعار ديگر که خواستهاى کارگران را به جامعه اعلام ميکند٬ فضاى شهر عوض ميشود. امسال مراسم اول ماه مه ابعادی تازه بخود گرفت. محافل کارگری و تشکلهای کارگری جلسات خود را یکی بعد از دیگری برگزار می کردند. نامه ای رسما با امضای اتحادیه کارگران بیکار و اخراجی٬ کمیته هماهنگی برای تشکلهای مستقل کارگری و جمعی از فعالین کارگری برای فرمانداری ارسال شده بود و در این نامه رسما تقاضا مجوز شده بود . پاسخ فرماندار سنندج به این تقاضا یک روز قبل از مراسم به متقاضيان مجوز اعلام شد: از مرکز موافقت نشده است که در استان کردستان و بخصوص شهر سنندج هیچ مراسمی برگذار شود!تشکلهای کارگری و فعالین این عرصه سریعا در نشست خود تصمیم می گیرند مراسم را در مقابل روابط عمومی اداره کار در خیابان صفری راس ساعت 10 برگزار خواهند. تراکت و زمزمه برگزاری وسیعا در سطح شهر پخش می شود. همزمان به طرق مختلف و ممکن خبر را به تمامی سایتها مخابره می کنند که فردا در سنندج کارگران عزمشان را جزم کردند به خیابان بیایند و خواستهای خود را در خیابانها فریاد بزنند. قطعنامه توسط کارگران تهیه شده است. در کنار سازمان دادن روز جهانی کارگر در شهر سنندج کمیته دفاع از محمود صالحی که متشکل از فعالین کارگری است برای امر آزادی محمود صالحی این فعال کارگری که در زندان سنندج است مبارزه می کنند و حمایت جمع می کنند. هر چند کارها از پيش سازمان داده شده است اما فعالين بايد به همه چيز فکر کنند و مجددا بررسی کنند که برای روز 11 اردیبهشت همه چیز آماده باشد. روز اول مه است. کارگران می دانند اگر در گروههای چند نفر راه بیفتند سریع ممکن است به انها حمله شود و اجازه تجمع را از همان ابتدا پیدا نکنند. تصميم ميگيرند در جمعهاى بزرگتر خود را به محل برسانند. نيروى انتظامى و باتوم بدست ها از قبل در محل حضور دارند. پلاکارتها و شعارها در میان جمعیت و در دست کارگران و رهبران کارگری است. ساعت درست 4 دقیقه به 10 است که مراسم رسما با شعارهای؛ “تشکل کارگری حق ماست”٬ “کارگران جهان اتحاد اتحاد”٬ ” محمود صالحی ازاد باید گردد”٬ ” زندانی سیاسی ازاد باید گردد”٬ شروع و شور غير قابل توصیفی را به شرکت کنندگان داده است. شیث امانی یکی از نمایندگان کارگران نساجی کردستان که بعد از اعتصاب پیروز مند نساجی اخراج می شود اکنون رئیس هئیت مدیره اتحادیه کارگران اخراجی و بیکار است٬ قطعنامه 17 ماده ای را قرائت می کند. با قرائت هر بند دست زدنهای ممتد و سوت زدن و شعار دادن کارگران حرفشان را به تصویب می رسانند. نیروهای انتظامی چهارراه مردوخ و کل محوطه را محاصره کرده اند. تعدادی لباس شخصی که دیده می شوند با ورود نیروهای یگان ویژه به تجمع کنندگان حمله می کنند و تعدادی را مورد ضرب و شتم قرار می دهند. زدن با باتوم و تلاش برای دستگیری فعالین کارگری از طرف مزدوران رژیم پاسخ محکم می گیرد و در اولين حمله کارگران دستگیر شده را از دست مزدوران در می اورند. تجمع که پراکنده شده است دوباره جمع می شوند و به سمت میدان آزادی حرکت می کنند و شعار می دهند.طنین شعارها مردم بیشتری را به خود جلب می کند. بهزاد سهرابی برای یک لحظه مورد هجوم ودستگیر می شود ولی سریع کارگران حمله می کنند و او را از چنگ مزدوران در می اورند. بهزاد به صورتش گاز فلفلی می پاشند مردم سریع وی را از صحنه خارج می کنند. مزدوارن تلاش می کنند تعداد دیگری را دستگیر کنند چند نفر را تا این لحظات دستگیر کردند و از محل تجمع دور کردند. اما کسی از اسامی انها خبر ندارد. حمله به صدیق کریمی عضو هئیت مدیره اتحادیه از طرف لباس شخصیها و نیروهای سرکوبگر را یکی از شاهدان چنین بیان می کند؛ “بیش از 5 نفر صدیق کریمی را گرفته بودند صدیق برای دومین بار بود امروز به چنگ مزدوران افتاده بود بار اول کارگران حمله کردند و او را از چنگ نیروهای انتظامی در اورده بودند. اما این بار وی را به داخل یک کوچه کشیدند و تعدادی بر روی سر او ریختند. لباسهای صدیق کریمی تقریبا پاره پاره بود. و سریع او را به شکل فجیعی سوار یک ماشین کردند و از محل دور کردند”. یکی دیگر از شرکت کنندگان می گوید در اخرین لحظاتی که اقبال لطیفی را دیدیم که بشدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود و از بینی او خون می امد. ساعت حدود 12 است تعدادی از کارگران مجروح به بیمارستان بعثت سنندج انتقال داده شده اند. در بیمارستان نیروهای انتظامی حضور دارند. تعدادی که چهره های شناخته شده جنبش کارگری در شهر سنندج هستند از رفتن به بیمارستان خودداری می کنند. اما امار بیمارستان صحبت از بیش از 10 نفر را دارد که امروز به بیمارستان مراجعه کرده اند. یکی که در بیماستان گزارش می دهد می گوید تقریبا تمامی کارگران که در بیمارستان بودند بشدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته بودند اثار باتوم بر کمر و پشت و سینه را می شود مشاهده کرد. چندین نفر نیز گاز فلفلی بخصوص چشمان انها را دچار صدمه کرده بود و باید گفت 4 نفر با این گاز دچار مسموميت شدند. تجمع کارگران با سرکوب نیروهای انتظامی روبرو می شود. چندین فعال کارگری در مصاحبه با رسانه ها تلاش می کنند اخبار را تا حد ممکن منعکس کنند. تقریبا و بی شک شهر سنندج همه توجه ها را به خود جلب کرده بود. خالد سواری نايب ریئس اتحادیه جز دستگیر شده ها است. حوالی ساعت 4 است که خبر ازادی خالد وسیعا پخش می شود. خبر حمله به تجمع کارگران به مناسبت روز جهانی کارگر در سطح شهر پخش شده است. کسانی که شاهد دستگیری فعالین و شرکت کنندگان در مراسم بوده اند٬ سعی می کنند از طریق تلفن و از طریق تاکسیها اسامی را وسیعا پخش کنند تا خانواده دستگیر شده گان مطلع شوند. معمولا وقتی در این روزها دستگیر شده ها را به ستاد خبری منتقل می کنند. زمانی طول نکشید که دهها خانواده در مقابل ستاد خبری بودند. فعالین کارگری خودشان را به انجا رسانده بودند و همراه خانواده ها بودند. کارگران و مردم خشمگین در مقابل پاسخ سر بالای یکی از مزدوران چنان تعرضی کردند که مجبور شدند نیروی ویژه را وارد عمل کنند. رژيم از ترس تجمع بیشتر مردم اعلام کرد که دستگیر شده ها در کلانتری 12 هستند . خانواده ها در همین مسیر با ماشین و تاکسی و پیاده حرکت کردند. در مقابل کلانتری 12 خانوادهها خواستار دیدار و ازادی عزیزانشان شدند. مامورین از ترس تجمع اینجا هم می خواستند اعلام کنند که عزیزان شما اینجا نیستند که به درگیری و زد خورد کشیده شد و در مقابل کلانتری 12 نیز یک نفر دستگیر می شود. ساعت 6 بعد از ظهر است. کماکان خیابانها حکومت نظامی اعلام نشده است . در حوالی ساعت 3 بعد از ظهر رژیم اعلام می کند که مراسم را عکس و فیلم گرفتند و این عکسها و فیلمها را به کافه نتها دادن و از صاحبان کافه نت خواستند که همکاری کنند برای دستگیری تجمع کنندگان در مراسم صبح امروز به مناسبت روز جهانی کارگر.اما جوانان آگاهانه در جمعهای چند نفره و بی سابقه کافه نتها را شلوغ می کنند تا هر کسی هر آنچه را شاهد بوده در شهر سنندج منعکس کند. آخرین اخبار که تا کنون دریافت کردیم؛ صدیق کریمی٬ اقبال لطیفی٬ صدیق صبحانی٬ صدیق امجدی٬ حبیب کلکانی در بازداشت بسر می برند و خانواده بازداشت شدگان از عزیزانشان بی خبر هستند.امروز چهارشنبه ساعت 12 بعد از ظهر شیث امانی رئیس هئیت مدیره اتحادیه کارگران اخراجی و بیکار نیز دستگیر شده است. تاکنون کسی خبر ندارد که وی کجا نگهداری می شود. حکم بازداشت خالد سواری نايب رئیس اتحادیه و بهزاد سهرابی از اعضا هئیت مدیره اتحادیه صادر شده است. در شهر همه جا صحبت از فعالين دستگير شده اول مه است. هر کجا می روید و در هر محفلی از عزیزان دستگیر شده سخن از اعتصاب است. البته نه در مقابل زندان٬ نه در مقابل ستاد خبری٬ و نه در مقابل استانداری٬ بلکه در میدان مرکزی شهر سنندج! زمزمه اعتصاب است و کارگران و مردم در صورت آزاد نشدن سريع دستگير شدگان خود را برای این اعتصاب آماده می کنند.

گزارش کاميار آزادمهر٬ تهران

forabetterworldnr17 — Sun, 13 May 2007 13:18:09 +0000

شب قبل از سه شنبه با یک گروه کارگری که از طریق وبلاگم با آن ها ارتباط بر قرار کرده بودم قرار گذاشتم و با چند تن از فعالین دانشجویی به همراه این گروه کارگری به استقبال روز جهانی کارگر رفتیم. درون مینی بوسی که راننده کارخانه آورده بود برای اولین بار اعضای این گروه کارگری را از نزدیک دیدم. حدود ۸ نفر می شدند که همه بازنشسته شده بودند و به خاطر وضع بد اقتصادی مجبور بودند به صورت کار قراردادی و به قول یک از آن ها بردگی قرار دادی دوران بازنشستگی خود را سپری کنند. در بین آن ها یک افسر بازنشسته نیروی هوایی بود که با حقوق ۱۵۰ هزار تومان برای کارخانه کار می کرد و از سایرین بیشتر جویای اوضاع کارگران بود.وقتی برای آن ها تعریف کردم که در کشور های دیگر روز کارگر را جشن می گیرند اظهار کردند که رییس کارخانه گفته هر کس امروز به سر کار خود نیاید اخراج می شود. برای همین تنها همین یک عده که اکثرآ هم روز مزد بودند سر کار نرفتند. از آن ها در مورد شرایط کاریشان سوال می کنم. می گفتند برای رساندن یک نامه ساده به دست رییس کارخانه ۳ ماه است که معطلند زیرا ایشان حاضر نیست یک لحظه هم نماینده کارگران را به حضور همایونی خویش بپذیر! کوچکترین اعتراضی در کارخانه منجر به اخراج فرد ناراضی می شود زیرا قانون کار قراردادی برای همین امر ساخته شده است. این بحث تا رسیدن ما به جلوی خانه کارگر ادامه داشت. وقتی به خیابان ابوریحان رسیدیم با جمعیت انبوهی از کارگران که جلوی درب خانه کارگر تجمع کرده بودند برخورد کردیم. که با سر دادن شعارهای “کارگر دانشجو اتحاد اتحاد”٬ ” وزیر بی لیاقت استعفا استعفا”٬ “مرگ بر حامی سرمایه دار و … جو را رادیکال کرده بودند. پس از یک سخنرانی کوتاه جمعیت توسط اتوبوس ها و مینی بوسهای خود به سمت ورزشگاه شیرودی حرکت کردند. در این بین حضور کارگران شرکت مینو به چشم می خورد.ما نیز به دنبال جمعیت به سمت ورزشگاه شیرودی حرکت کردیم و در بین راه بحث مفصلی در مورد متحد کردن کارگران و پیوستن آن ها به جمع معلم ها و زنان در گرفت و تصمیم بر این شد که این جمع کارگری که ۲ نفر از آن ها نیز در شورای کارگری کارخانه شان بوده اند٬ شورای کارگری را بی اعتبار خوانده و خود دست به تشکیل یک شورا با انتخاب آزاد بین کارگران بزنند و ما نیز به آن ها در این امر کمک کنیم. همچنین در مورد سیاست های خانه کارگر بحث شد و این که این تشکل جاسوسان حکومتی است و با پراکنده کردن کارگران از اتحاد آن ها به شکل جدی جلوگیری می کنند. وقتی به خیابان ورزشگاه شیرودی رسیدیم که عده ای از جمعیت محل را ترک می کردند و اظهار می داشتند که میتینگ تمام شده است اما ما راه خود را پیاده به سمت ورزشگاه ادامه دادیم تا به جلوی ورزشگاه رسیدیم. در آن جا جمعیت کارگران در وسط خیابان گرد هم آمده بودند و پلیس ضد شورش از هر طرف آن ها را محاصره کرده بود. حضور دانشجوها در میان جمعیت معترض کاملآ مشهود بود و در واقع دانشجویان به تجمع جهت می دادند و شعار ها را به پیش می بردند. ما نیز به درون تجمع وارد شدیم و اعلامیه ها و شعار های فراکسیون را پخش کردیم و در همین هنگام بود که پلیس ضد شورش جمعیت را از دو طرف قیچی کرد و با باتوم به ضرب و شتم مردم پرداخت. افراد مسن به شدت زیر فشار جمعیت قرار می گرفتند و چند کارگر و دانشجو توسط مزدوران حکومت دستگیر شدند. یکی از دوستان کارگر ما نیز در این بین گم شد که به احتمال زیاد توسط پلیس دستگیر شده است. یکی از زنان کارگر فریاد می زد؛ “نگذارید کارگران را بگیرند” و جمعیت با فریاد “حکومت زور نمی خوایم پلیس مزدور نمی خوایم”٬ ” مرگ بر حامی سرمایه دار”٬ ” ای مردم آزاده حمایت حمایت” به مقابله با عوامل فشار و سرکوب پر داختند. تعداد پلیس های ضد شورش به دو برابر جمعیت معترض می رسید و امکان هر گونه مقاومت را از کارگران سلب می کرد. نیروهای سرکوب گر حتی به حاضرین کنار خیابان هم رحم نمی کردند و به زور چوب و چماق کارگران را متفرق کردند. اما جمعیت پس از متفرق شدن در کنار خیابان می ایستاد و حاضر به ترک محل نبود و شعارها ادام داشت؛ مرگ بر این زندگی … این همه شرمندگی!٬ مرگ بر حامی سرمایه دار!٬ حکومت زور نمی خوایم پلیس مزدور نمیخوایم!٬ ای مردم آزاده … حمایت … حمایت!٬ آزادی٬ برابری … حکومت کارگری!

گزارش تجمع اعتراضي معلمان مريوان در روز معلم

forabetterworldnr17 — Sun, 13 May 2007 13:16:05 +0000

مبين دهباشي امروز چهارشنبه 12 ارديبهشت 86 روزي كه توسط جمهوري اسلامي روز معلم ناميده مي شود بار ديگر فرهنگيان هميشه حاضر در صحنه مريوان در مقابل اداره آموزش و پرورش شهرستان مريوان كلاسهاي درس را تعطيل كرده و به تجمع اعتراضي پرداختند . در اين تجمع كه حداقل 1000 نفر از فرهنگيان مريوان حضور داشتند فرهنگيان مريوان به وضعيت موجود و فضاي حاكم بر جامعه فرهنگي و خفقاني كه بر آنها تحميل شده است اعتراض نمودند . همچنان قابل ذكر است كه نيروهاي امنيتي رژيم از دور و نزديك اين تجمع را زير نظر داشتند و دنبال كوچكترين روزنه براي نفوذ در اين تجمع و بر هم زدن آن داشتند . در اين تجمع كه فرهنگيان غيور مريوان با حضور پر شور خود تمامي نظر ها رو به خود جلب نموده بودند يك بيانيه نوشته و توسط يكي از فرهنگيان براي جمعيت حاضر قرائت شد و مورد تشويق حاضرين قرار گرفت كه متن اين بيانيه به صورت زير است :

بيانيه ي معلمان شهرستان مريوان در پايان تجمع روز چهارشنبه 12 ارديبهشت ماه 86ما معلمان متحصن در اين جا جمع شده ايم تا يك بار ديگر متحد و همصدا به ترتيب زير پاي بر خواسته هاي خود بفشاريم :1- آزاد كردن همه معلمان زنداني 2- رفع انفصال از خدمت و تبعيد همكاران 3- دادن حق راي به تشكل هاي صنفي معلمان د رشوراي عالي آموزش و پرورش 4- تغيير معيار هاي انتخاب معلم نمونه كشور 5- انتخابي كردن مديران و مسئولين اجرايي 6- تاسيس بانك فرهنگيان7- رفع فضاي پليسي و امنيتي و خروج نيروهاي امنيتي از آموزش و پرورش ومدارس 8- رفع محدوديت مصاحبه با رسانه ها 9- ادغام دو وزارت خانه علوم و آموزشو پرورش 10- اجراي طرح نظام هماهنگ پرداخت 11- لغو بند 13 از مواد قانون تخلفات اداري مبني بر صدور حكم براي همكاران از طرف نهاد متبوع بدون رسيدگي مراجع ذي صلاح12- اعتراض به هتك حرمت عده اي از همكاران فرهنگي از طرف كميته سوخت شهرستان مريوان 13- حضور قاطعانه همكاران در مقابل مجلس شوراي اسلامي روز سه شنبه 18 ارديبهشت ماه 86

در پايان لازم است كه ذكر كنم همه ما موظف هستيم كه از اين قشر مبارزو هميشه حاضر در صحنه مبارزه حمايت كنيم و پا به پاي آنها در صحنه حاضر باشيم و حمايت كامل خودمون رو از آنها اعلام كنيم . به اميد اينكه ديگر در روز معلم به جاي اينكه شاهد تشكر و تقدير از معلمان باشيم شاهد صحنه هاي تجمع اعتراضي نباشيم .

خبرنگار آزاد 2 / 5 /2007

قطع نامه ی اول ماه مه، روز جهانی کارگر

forabetterworldnr17 — Sun, 13 May 2007 12:27:53 +0000

هیات موسسان سندیکاهای کارگری

۱۱ اردیبهشت ۱٣٨۶

گرامی باد “اول ماه مه” روز همبستگی کارگران و زحمتکشان

اول ماه مه روز جهانی کارگران است. امسال نیز همانند سال های گذشته این روز شرایط ویژه ای دارد. از یک سو کوچکترین حرکت مستقل و متشکل کارگران به شدت سرکوب می شود و از سوی دیگر تدارک وسیعی برای حمله ی نظامی امپریالیستی به سرکردگی آمریکا همراه با تشدید تحریم اقتصادی علیه کشورمان صورت می گیرد. وضعیت ناشی از این تحریم ها باعث افزایش فشار اقتصادی بر گرده ی مردم به ویژه طبقه ی کارگر ایران است. کشور ما لحظات حساسی را می گذراند. کارگران ایران باید در کنار مبارزات سازمان یافته صنفی و روزمره ی خود، نسبت به اوضاع کنونی کاملا آگاه باشند. جریاناتی که تا دیروز کوچکترین حرکت کارگری را محکوم می کردند امروز به طرفداران دو آتشه طبقه ی کارگر تبدیل شده اند. این جریانات در تلاشند تا جنبش کارگری را به سود خود به این سو و آن سو بکشانند. مهم ترین عاملی که می تواند این تلاش ها را عقیم گذارد، آگاهی صنفی – طبقاتی است و این آگاهی می باید همزمان با سامان یابی کارگران در سازمان های سندیکایی توسعه یابد.تجربه ی تاریخی در کشور ما و هم چنین سایر کشورهای جهان نشان داده است که کارگران آگاه و متشکل بزرگترین نیروی مدافع در برابر تهاجمات سرمایه جهانی است، بنابر این نهادها و نیروها و جریان ها و کسانی که با شکل گیری، رشد و گسترش سازمان های کارگری مخالفت می کنند، خواسته یا ناخواسته بهترین خدمت را به محافل هار و جنگ طلب نومحافظه کار آمریکایی می کنند.در شرایطی که رسانه های سرمایه داری با آزادی کامل به تبلیغ وسیع ایدئولوژی و برنامه شان مشغولند، تشکل های کارگری با انواع محدودیت ها مواجه اند، این محدودیت ها به گونه ای است که جنبش ها و سازمان های کارگری از هر گونه امکان انتشار رسمی نظرات، خواسته ها و مطالبات کارگری محروم هستند.این همه در شرایطی صورت می گیرد که فقر، گرانی و بیکاری بیداد می کند. حقوق و امتیازات محدودی که کارگران در جریان انقلاب سال ۱٣۵۷ و سال های پس از آن کسب کرده اند یک به یک به بهانه ی افزایش تولید و ایجاد اشتغال بازپس گرفته می شود.

کارگران و زحمتکشان ایران!روز اول ماه مه قبل از هر چیز بیانگر همبستگی جهانی طبقه کارگر است. اگر زحمتکشان، خود برای دفاع از حقوق مشروع خویش حرکتی نکنند، هیچ صاحب اختیار و صاحب قدرتی در راه بهبود وضع کارگران قدمی بر نخواهد داشت. به درستی گفته اند که چاره رنجبران وحدت و تشکیلات است. ما در این روز بزرگ همبستگی کارگران را پاس می داریم و ضمن حمایت از مبارزات و جنبش های کارگری در سایر نقاط جهان، با صدایی یک پارچه و رسا خواسته های خود را به شرح زیر اعلام می داریم:۱- ما کارگران خواهان رفع موانع موجود علیه فعالیت سندیکآیی و به رسمیت شناختن کلیه حقوق سندیکایی تصریح شده در منشور جهانی حقوق سندیکایی ، مقاله نامه های بنیادین از جمله مقاوله نامه ی ٨۷ درباره حق آزادی سازمان های مستقل سندیکایی کارگران هستیم. ۲- با تکیه به ماده ۱۹۱ قانون کار، دولت «اصلاحات» کارگاه های دارنده تا ۱۰ کارگر را از شمول قانون کار خارج کرد و دولت نهم این مصوبه را تمدید کرده است. ما خواهان لغو ماده ۱۹۱ قانون کار هستیم.۳- دولت نهم، با ارایه ی لایحه ی «اصلاح» قانون کار، به بخش عمده ای از حقوق کارگران تعرض کرده است. این لایحه مغایر با حقوق اساسی کار در اعلامیه ی جهانی حقوق بشر، قانون اساسی و مقاوله های بنیادین سازمان جهانی کار است. ما خواهان بازپس گیری این لایحه از سوی دولت هستیم.۴- قراردادهای موقت اعم از شفاهی یا کتبی در کارهایی که ویژگی مستمر و دایم دارند به رسمیت شناختن برده داری نوین است و هرگونه ثبات اجتماعی و اقتصادی زندگی کارگران را بر هم می زند. ما خواهان تبدیل هر گونه قرارداد موقت به قرارداد دایم در باره کارهای دایم و مستمر هستیم.۵- خصوصی سازی بخش های دولتی صنایع و معادن و واحدهای تولیدی – خدماتی امنیت، شغلی زحمتکشان را به مخاطره انداخته است. هجوم سرمایه داران برای تملک این بخش ها، ثمره ای جز بیکاری کارگران و توقف تولیدات و خدمات و انتقال تجهیزات و زمین و ساختمان به بورس بازی و زمین خواری نداشته است. مشکل اساسی نه در دولتی بودن این بخش ها که در نبود یک اقتصاد تولیدمحور و وجود سوءمدیریت و نبود مشارکت کارگران در این بخش ها است. ما ضمن محکوم کردن خصوصی سازی، خواهان برقراری اقتصاد مولد و مشارکت کارگران در مدیریت این واحدها از طریق سازمان های سندیکایی با کاربست شیوه ی پیمان های دسته جمعی هستیم. ۶- مطابق با آخرین برآوردها در سال ۱٣٨۵، حداقل درآمد مورد نیاز یک خانوار مبلغ ۴۰۰ هزار تومان در ماه اعلام شده است. وزارت کار از طریق شورای عالی کار خودساخته، حداقل حقوق در سال ۱٣٨۶ را مبلغ ۱٨٣ هزار تومان تصویب کرده است. این رقم ۲۱۹ درصد کمتر از آن حداقل برآورد شده است. ما کارگران، خواستار تعیین حداقل دستمزد متناسب با میزان حداقل درآمد مورد نیاز یک خانوار چهار نفره هستیم. ۷- بیمه بیکاری یکی از دستاوردهای مهم جنبش کارگری است. با توجه به ناچیز بودن مبلغ پرداختی و مدت زمان پرداخت آن ما خواهان ترمیم این قانون و حذف سقف زمانی پرداخت تا اشتغال مجدد کارگران بیکار شده، اعم از کارگران رسمی و پیمانی، هستیم. ۸- با پیدایش و گسترش شرکت های پیمان کاری خدماتی، نه تنها هزینه های تولید و خدمات کاهش نیافته، که باعث افزایش بوروکراسی و دلالی و ایجاد لایحه های کاذب پیمان کاری شده است. این امر موجب بالا رفتن هزینه های تولید و تبعات ناشی از آن شده است. این تبعات از نبود توانایی رقابت تا تعطیلی و ورشکستگی واحدهای تولیدی – خدماتی را در بر می گیرد و در نهایت موجبات بیکاری کارگران را فراهم می آورد. ما خواهان حذف شرکت های پیمان کاری و استخدام بی واسطه ی کارگران در واحدهای تولیدی – خدماتی هستیم. ۹- ما خواستار بازگشت به کار همه کارگران سندیکایی شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و رفع محدودیت از کلیه ی فعالان کارگری در سراسر کشور از جمله آزادی کارگر در بند محمود صالحی هستیم. ۱۰- واردات بی رویه کالا، حذف تعرفه های گمرگی و وجود اجناس قاچاق، تولیدات داخلی (اعم از صنعتی و کشاورزی) را با خطر نابودی روبرو کرده است. بخشی از واحدهای کار و تولید ورشکسته و تعطیل شده اند و بسیاری در آستانه ی نابودی قرار گرفته اند. هر روز تعداد بیشتری از کارگران و زحمتکشان به دلیل تعطیلی کارخانه ها و واحدهای صنفی به خیابان سرازیر می شودند. ما خواهان محدودسازی واردات کالا و تقویت بنیه ی تولیدات داخلی هستیم. ۱۱- تبعیض ناروا علیه زنان کارگر نسبت به مردان، هر روز افزایش می یابد و این تبعیض در نهایت منجر به از دست رفتن فرصت های مساوی بین کارگران اعم از زن و مرد خواهد شد. در عین حال حد مزد کارگران زن در بخش های اقتصاد پنهان به میزان نصف مزد کارگری معمول کاهش یافته و است و هیچ گونه نظارتی بر آن نیست. ما خواهان برابر حقوق مردان و زنان کارگر در سطوح دستمزدی و ساعات کار برابر انان مطابق قانون هستیم. ۱۲- کودکان کار قربانیان بی دفاع جامعه ی سرمایه داری هستند. آن ها علاوه بر محرومیت از تحصیل و گماشته شدن به کارهای سخت و توان فرسا، از حداقل ترین حقوق انسانی هم برخوردار نیستند. ما کارگران، خواهان ممنوعیت کار کودکان و ایجاد تسهیلات برای زندگی شرافتمندانه و انسانی با برخورداری از کلیه ی حقوق تصریح شده در پیمان نامه ی جهانی حقوق کودک برای آن هستیم.ما کارگران حمایت خود را از خواسته های صنفی معلمان و پرستاران اعلام می کنیم. .۱۳- ۱۴- کارگران بازنشسته ی کشور، گرانبهاترین منبع تجربه ی علمی – کاربردی در عرصه ی صنعت و خدمات اجتماعی هستند که باید ضمن حفظ اعتبار و کرامت انسانی این سرمایه های ارزشمند، از تجاربشان بهره مند شد. ما ضمن دفاع از خواست های بر حق این بخش از کارگران، خواهان ایجاد نظام مستمری مناسب با شرایط اقتصادی موجود، با هدف رفع نگرانی های معیشتی و حفظ اعتبار و آبروی ایشان هستیم.۱۵- متاسفانه علیرغم پذیرش روز جهانی کارگر و تعطیل آن در قانون کار، بسیاری از کارخانجات بزرگ کشور، این حق قانونی کارگران را رعایت نمی کنند. ما خواهان اعلام تعطیل رسمی و عمومی روز کارگر برای کلیه ی مزد و حقوق بگیران هستیم. ۱۶- کارگران مهاجر، بی دفاع ترین کارگران جهان هستند. هر گونه رفتار با کارگران مهاجر باید متکی بر اصول انسانی و رعایت حقوق بشر باشد. ما خواهان حفظ کرامت انسانی کارگران مهاجر افغانی و رعایت همه جانبه ی حقوق آنان مطابق با کنوانسیون های بین المللی هستیم. ۱۷- ما کارگران هرگونه تعرض نظامی و یا تحریم اقتصادی از طرف امپریالیزم آمریکا و یا هر کشور دیگری به ایران ره، که حاصلی جز فقر و فلاکت و نابودی ندارد، محکوم می کنیم. ۱۸- ما کارگران، حضور نظامی آمریکا و متحدین آن در خاورمیانه را محکوم می کنیم و خواهان اخراج بی قید و بند نظامیآن آمریکایی و متحدانش از عراق و افغانستان هستیم.۱۹- قربانیان اصلی هر جنگی کارگران هستند. تظاهرات و جنبش های ضد جنگ در سطح جهان نمود همبستگی کارگران دنیا است. ما کارگران خود را جزیی از این جنبش جهانی می دانیم و حمایت خود را از تظاهرات و جنبش های ضد جنگ اعلام می داریم.

پرتوان باد صفوف متحد و آگاه کارگرانپیش به سوی تشکیل سازمان های سندیکایی کارگری

قطعنامه اول ماه مه 2007 سنندج

forabetterworldnr17 — Sun, 13 May 2007 12:25:06 +0000

اول ماه مه ، روز جهانی کارگر ، روز اتحاد و همبستگی طبقاتی است ، روز ” نه بزرگ ” ما به این دنیای وارونه است که زندگی ما را نسل به نسل به تباهی و فلاکت کشانده است.در این روز ، کارگران علیه همه مناسبات استثمارگرانه دست به اعتراض می زنند و برای ایجاد دنیایی فارغ از فقر ، بیکاری ، تن فروشی ، اعتیاد ، تبعیض ، ناامنی شغلی ، تجارت انسان و نبود آزادی بیان مبارزه می کنند.ما دستمزد های زیر خط فقر ، قراردادهای موقت و سفید امضای رسمیت داده شده ، نابرابری های معیشتی در سایه نظام سود و سرمایه و نیز تبعیض های جنسیتی و قومیتی و تعرض و دستگیری فعالین کارگری ، معلمان ، زنان ٬ دانشجویان و پرستاران که محمود صالحی نمونه بارز دستگیر شدگان است را به شدت محکوم می کنیم.ما کارگران٬ در ابن راستا و علیه این مناسبات نابرابر٬ رئوس مطالبات فوری خود را به شرح ذیل ۱- محمود صالحی و تمام فعالین جنبش های اجتماعی و کسانی که برای اعتراض به نابرابری و تبعیض در زندان هستند فوری و بدون قید و شرط آزاد و کلیه احکام صادره لغو گردد.

۲- آزادی بیان ، ایجاد تشکل های مستقل کارگری ، اعتراض ، اعتصاب و تجمع حق پایه ایی کارگران است و باید به رسمیت شناخته شوند.

۳- حداقل دستمزد 183 هزار تومان ، تحمیل فقر مطلق بر ما کارگران و خانواده هایمان است بنابراین دستمزدها باید فورا” افزایش یابد و حداقل دستمزدها مناسب با سطح تورم و جوابگوی نیازهای معیشتی کارگران باشد و تنها مرجع صلاحیت دار برای تعیین حداقل دستمزدها نمایندگان واقعی کارگرانند.

۴- داشتن شغل در جامعه حق هر انسانی است٬ اخراج و بیکار سازی کارگران به هر بهانه ای جرم محسوب شده و تمام اخراجیها و بیکاران باید فورا به سر کار برگردند.

۵- ما ضمن اعلام حمایت قاطعانه از مطالبات معلمان به عنوان بخشی از طبقه کارگر٬ خود را متحد با آنان دانسته و از همه هم سرنوشتان می خواهیم که فعالانه اعتراضات معلمان را مورد پشتیبانی و حمایت قرار دهند.

۶- جنبشهای اعتراضی – اجتماعی موجود بخشی از مبارزات طبقاتی کارگران هستند. ما پشتیبانی خود را از تمامی جنبشهای دانشجویی٬ معلمان و زنان اعلام و دستگیری و محاکمه فعالین آنها را به شدت محکوم می نماییم.

۷- بهداشت و آموزش برای همگان رایگان باید باشد و بیمه بیکاری مکفی و بیمه تامین اجتماعی برای تمامی افراد آماده به کار و زنان خانه دار پرداخت باید گردد.

۸- کار کودکان پدیده ای غیر انسانی و از تبعات نظام سرمایه است و باید ممنوع اعلام شود. کودکان باید از محیطی امن و سرشار از نشاط و شادی و امنیت و امکانات آموزشی – رفاهی و بهداشتی برخوردار باشند.

۹- ۹- آپارتاید جنسی محکوم است و هر گونه جداسازی جنسی و کلیه قوانین تبعیض آمیز باید لغو گردد و برابری حقوق انسانی زن و مرد در تمامی عرصه ها در جامعه باید به رسمیت شناخته شود.

۱۰- هر گونه اعدام و سنگسار به هر بهانه ای محکوم است چون ریشه تمام جرایم و ناهنجاریها در مناسبات غلط سرمایه داری است.

۱۱- قراردادهای موقت کار٬ تعرض به پایه ای ترین حقوق کارگران است. انعقاد قرارداد موقت از جانب کارفرمایان و دولت باید ممنوع اعلام شود و کلیه قراردادهای موقت باید به استخدام رسمی تبدیل شوند.

۱۲- دستمزدهای معوقه باید فورا پرداخت شده و عدم پرداخت به موقع دستمزدها جرم است و باید طرح طبقه بندی مشاغل در همه کارگاها و کارخانجات به اجرا درآید.

۱۳- داشتن مسکن مناسب حق اولیه هر انسانی است٬ دولت باید مسکن مناسب و رایگان را برای همگان تامین کند.

۱۴- اول ما مه باید به عناون تعطیل رسمی شناخته شده و در تقویم رسمی کشور قید گردد و هر گونه ممنوعیت و محدودیت برگزاری مراسمهای اول مه برچیده شود.

۱۵- ما بخشی از طبقه جهانی کارگر هستیم و اخراج کارگران مهاجر را به بهانه نژاد٬ قومیت٬ مذهب٬ جنسیت و مرز جغرافیایی متفاوت محکوم می کنیم.

۱۶- ما ضمن قدردانی از همه حمایتهای بین المللی از مبارزات کارگران در ایران٬ خواهان ادامه این حمایتها بوده و بیش از هر زمان دیگری بر همبستگی بین المللی کارگران برای رهایی از مشقات نظام سرمایه داری تاکید می کنیم.

۱۷- ما کارگران جنگ افروزی٬ مسابقه تسلیحاتی و تحریم اقتصادی را ناشی از بحران نظام سرمایه داری دانسته و آن را محکوم می کنیم و قربانیان اصلی جنگ٬ کارگران٬ زحمتکشان و سربازان هستند. ما خواهان شادی و رفاه و آزادی و برابری هستیم.

برگزار کنندگان اول ماه مه ۲۰۰۷ در سنندج:

اتحادیه سراسری کارگران اخراجی و بیکار

کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکلهای کارگری غرب کشور

جمعی از کارگران و فعالین کارگری سنندج

از: اتحادیه سراسری کارگران اخراجی و بیکار ایران

forabetterworldnr17 — Sun, 13 May 2007 12:22:57 +0000

به: کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری 12 اردیبهشت ماه 1386 با درودهای فراوان دوستان و همکاران گرامی اول ماه مه روز همبستگی جهانی کارگران را صمیمانه به همه شما همکاران گرامی تبریک میگوئیم. همانطوریکه مستحضرید دیروز اول ماه مه بود. ما کارگران در ایران نیز، همچون کارگران سراسر جهان، در شهر های مختلف ایران اقدام به بزرگداشت این روز کردیم. در شهر سنندج مراسم اول ماه مه با شرکت 300 نفر از کارگران کارخانه های این شهر که اکثر آنها عضو این اتحادیه می باشند برگزار شد. از همان ابتدای مراسم نیروهای امنیتی و انتظامی به کارگران شرکت کننده در مراسم یورش آورده و کارگران را بشدت مورد ضرب و شتم قرار دادند در این یورش زانوی چپ شیث امانی رئیس هیئت مدیره این اتحادیه بشدت آسیب دید و نامبرده روانه بیمارستان شد. به دنبال این وضعیت کارگران به سمت میدان آزادی شهر سنندج دست به راهپیمایی زدند که هم در طول مسیر و هم در میدان آزادی با باتوم و گاز فلفل مورد تهاجم نیروهای امنیتی قرار گرفتند. در این تهاجم دهها تن از کارگران زخمی و جمع دیگری نیز بازداشت شدند. همچنین به خانواده های کارگران بازداشتی نیز رحم نکرده و تعدادی از آنها را نیز که برای خبر گرفتن از همسران و برادران خود به کلانتری 12 سنندج مراجعه کرده بودند بازداشت کرده و خواهر صدیق کریمی از اعضای هیئت مدیره این اتحادیه را بشدت مورد ضرب و شتم قرار دادند. از طرف دیگر امروز مورخه 12/11/1386 هنگامی که شیث امانی به همراه خواهر صدیق کریمی جهت شکایت از یکی از ماموران به دادگاه مراجعه کرده بود همانجا توسط ده نفر مامور که از بیرون دادگاه به آنجا وارد شده بودند با خشونت بازداشت شد. بنا به اخبار رسیده به این اتحادیه مامورین امنیتی با لباس شخصی به دنبال دستگیری و آزار و اذیت سایر اعضای هیئت مدیره این اتحادیه در شهر سنندج هستند. همچنین به خانواده هیچیک از کسانی که از دیروز بازداشت شده اند اجازه ملاقات داده نشده و کارگران بازداشتی در نقطه ای نا معلوم تحت بازداشت قرار دارند.اسامی کارگرانی که تا کنون ما از بازداشت آنها کسب اطلاع کرده ایم به شرح زیر است:شیث امانی رئیس هیئت مدیره اتحادیه – صدیق کریمی عضو هیئت مدیره اتحادیه- اقبال لطيفي – يدالله مرادي – نجمه الدين رجبي – فاروق گويلي- انور مفاخري – صدیق امجدی – حبیب الله کلکانی – محی الدین رجبی – صدیق صبحانی.افراد فوق از کارگران اخراجی و تعلیقی مراکز کارگری در شهر سنندج بوده و همگی عضو این اتحادیه می باشند. دوستاندولت جمهوری اسلامی ایران علیرغم توافق در سال 1382 در سازمان جهانی کار برای اجرای مقاوله نامه های 87 و 98 ، بطور مکرر و با خشونت مانع ایجاد تشکلهای مستقل کارگری در ایران است و به کارگران اجازه برگزاری مراسم مستقل در این روز را نمیدهد. این اتحادیه به مناسبت اول ماه مه برای برگزاری راهپیمایی در شهر سنندج از فرمانداری این شهر تقاضای صدور مجوز کرده بود اما به کارگران برای برگزاری راهپیمایی مجوز داده نشد و آنان بناچار برای گرامیداشت اول ماه مه به تجمعی آرام در مقابل اداره روابط کار سنندج دست زدند که با حمله ای شدید از سوی نیروهای امنیتی مواجه شدند.ما در اتحادیه سراسری کارگران اخراجی و بیکار، ضمن قدر دانی از حمایتهای همیشگی شما از کارگران ایران، از شما دوستان و همکاران گرامی انتظار داریم به سرکوب مراسم اول ماه مه در شهر سنندج اعتراض نموده و خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط همه بازداشت شدگان این مراسم شوید. رونوشت به: گلوبال یونیون زنده باد اول ماه مهزنده باد همبستگی کارگری اتحادیه سراسری کارگران اخراجی و بیکار ایران 12/2/1386آدرس ایمیل: k.ekhraji@jmail.com

زنده باد اول ماه مه سنندج سرخ!

forabetterworldnr17 — Sun, 13 May 2007 12:19:33 +0000

سیاوش شهابی – گزارشگر سازمان جوانان کمونیست اول ماه می همواره به عنوان روز کیفرخواست طبقه کارگر از نظام غیر انسانی سرمایه داری و بخصوص در این چند سال در ایران، علیه حکومت اسلامی بوده است. جمهوری اسلامی در این مدت با اخراج سازی گسترده کارگران، برخورد شدید با اعتراضات و اعتصابات آنان و تعرض کامل به طبقه کارگر همواره خواسته این مردم زحمت کش و ستم دیده را به عقب نشینی وادار کند ولی هرگز موفق به این کار نشده. اول ماه مه روز همبستگی بین المللی طبقه کارگران است. این روز، روز اعتراض جهانی کارگران به دنیای وارونه ایست که در آن تولید کنندگان اصلی ثروت٬ از نعماتی که خود به دست خویش می آفرینند بي بهره اند.

دنیایی که در آن سهم کارگران به عنوان تولید کنندگان اصلی همه ی نعمات موجود، چیزی جز فقر و فلاکت پایان ناپذیر نیست و استیصال و درماندگی میلیاردها انسان زحمتکش برای گذران زندگی در کنار کوهی از ثروت و نعمت سیمای آن است، یک دنیای وارونه و ضد انسانیست. اول ماه مه روز “نه بزرگ” کارگران به این دنیای وارونه است.

امسال همزمان با دیگر کارگران آزادی و خواه و برابری طلب در سرتاسر دنیا، کارگران ایران نیز مراسمهای باشکوه خود را برگزار کردند.

در سنندج کارگران، با فراخوان اتحادیه سراسری کارگران اخراجی و بیکار و کمیته هماهنگی ایجاد تشکلهای کارگری واحد غرب کشور و تعدادي از فعالين کارگري، در خیابان صفری و در مقابل اداره روابط کار سنندج دست به تجمع اعتراض آمیز زدند که این تجمع از حمله وحشیانه نیروهای سرکوبگر پلیس و اطلاعات در امان نماند. اما کارگران و مردم با تجمع خود و بالا بردن پلاکارتهای سرخ و سوسیالیستی و سر دادن شعار آزادی وبرابری، زنده باد اول ماه مه، زندانی سیاسی آزاد باید گردد، داشتن تشکل مستقل حق مسلم ماست، محمود صالحی آزاد باید گردد و کار کودکان ممنوع، رژيم اسلامي را هراسان کرده بود.

دیدن ترس و هراس و دست پاچگی نیروهای اطلاعاتی که با موبایل و بی سیم و با فریاد و خشم در میان شادی کارگران، با هراس و وحشت به اکیپهای مختلف نیروهای سرکوبگر اطلاع می دادند تا هر چه زودتر نیروهای خود را برای متفرق کردن مردم به محل بیاورند دیدنی بود. در ابتداي مراسم زبونی حکومت اسلامی و قدرت طبقه کارگر در این روز تماشایی بود.

در همان ابتدای تجمع کارگران در مقابل اداره روابط کار، چند اتوموبیل نیروهای پلیس و اطلاعات محل را محاصره کردند و به طرف شرکت کنندگان آمدند تا بتوانند دوربین های عکاسی و فیلمبرداری و موبایلها را به زور از جوانان بگیرند اما با مقاومت و حمایت کارگران از صاحبان این وسایل مواجه شدند و مجبور به عقب نشینی شدند.

همواره نیروهای لباس شخصی با کشیدن دست کسانی که دوربین در اختیار داشتند قصد داشتند آنها را از صفوف کارگران بیرون آورده و بازداشت کنند ولی فورا کارگران و حاضرین با حمایت خود مانع از این کار می شدند.

وقتی جمعیت در حد 300 نفر رسید، پلاکارتها بالا رفت و شیث امانی رئیس هیئت مدیره اتحادیه سراسری کارگران اخراجی و بیکار با صدای بلند شروع به خواندن قطعنامه کرد. ابتدا نیروهای لباس شخصی و پلیس وحشیانه به طرف فعالین کارگری حمله کردند تا مانع قرائت قطعنامه شوند ولی کارگران و مردم شرکت کننده اجازه این تعرض را ندادند و نیروهای پلیس مجبور به عقب نشینی شدند ولی با صدای بلند فریاد می زدند که اینها عوامل شناخته شده هستند و ما آنها را دستگیر می کنیم که همه یکصدا آنها را هو کردند و مجبور به عقب نشینی شدند. جمعيت به تجمع مرتب اضافه ميشد.

در هنگام قرائت متن قطعنامه بارها نیروهای اطلاعات سعی کردند با ایجاد تشنج و ضرب و شتم مردم و ایجاد فضای رعب و وحشت مانع برگزاری کامل مراسم شوند، ولی هوشیاری و آگاهی کارگران این ترفند نیروهای سرکوبگر را خنثی کرد و آنها تا پایان قرائت قطعنامه نتوانستند کاری کنند. در هنگام قرائت قطعنامه، کارگران و مردم با خاندن هر بندی از قطعنامه، با تشویق و فریاد زنده باد، قطعنامه را تایید می کردند که این صحنه بیشتر باعث خشم و ترس نیروهای لباس شخصی اطلاعات شده بود.

من که به همراه چند تن از دوستانم در میان کارگران بودیم، به یکباره با حمله وحشیانه نیروهای مسلح پلیس مواجه شدیم که با باتوم و مشت و لگد می خواستند فعالین کارگری را دستگیر کنند ولی کارگران اجازه این کار را نمی دادند. درگیری بین مردم و نیروهای پلیس بر سر دستگیری فعالین کارگری در گرفت.

مردم اجازه دستگیری نمی دادند و شعار زندانی سیاسی آزاد باید گردد سر می دادند. جو مراسم و محل برگزاری به قدری به نفع کارگران بود که هر آن امکان سر دادن شعار مرگ بر جمهوری اسلامی نیز وجود داشت ولی نیروهای پلیس با تعداد نفرات بیشتری و با باتوم به تجمع کارگران حمله کردند که این باعث دستگیری و مجروح شدن تعدادی از کارگران و مردم شد.

برخی از مجروحین به خاطر شدت جراحات سریعا توسط مردم و هر اتوموبیلی که در اختیار بود از محل دور می شدند. بیشتر مجروحان فعالین کارگری شناخته شده بودند که نیروهای پلیس قصد دستگیری آنها را با ضرب و شتم داشتند. شخصا در یکی از این درگیریها حضور داشتم. یکی از فعالین کارگری قصد فرار از دست مامورین اطلاعات را داشت که من و چند نفر دیگر سعی کردیم مانع اینکار شویم ولی تعداد بیشتری از مامورین لباس شخصی و پلیس به طرف ما حمله کردند و ما را هم مضروب کردند و متاسفانه این فعال کارگری دستگیر شد. درگیری بین کارگران و نیروهای پلیس به یکی از خیابانهای اصلی شهر کشیده شد که در آنجا یک جوان با ضرب و شتم شدید دستگیر شد و نیروهای پلیس با ضربات باتوم، مردم و کارگرانی که قصد داشتند مانع بازداشت او شوند را متفرق می کردند.

دامنه این اعتراضات به سرعت برق در تمام شهر پیچید و بسیاری از مردم در حمایت از کارگران به طرف خیابان صفری حرکت کردند که با حمله نیروهای پلیس مواجه شدند. پلیس خیابان را بست و به این بهانه، به جان مردم و جوانان افتادند و هر کسی را که جلویشان بود با ضربات باتوم می زدند. و به این شکل مراسم روز جهانی کارگر در سنندج توسط وحشیهای اسلامی سرکوب شد.

اتحاد و انسجام کارگران در این مراسم بسیار دیدنی بود. زن و مرد و جوانان همه از یکدیگر حمایت می کردند. این اتحاد و انسجام ما کارگران بود که اوباش رژیم را به چنان وحشتی انداخته بود که در میان شادی و کف زدنهای کارگران فریاد می زدند زودتر نیروها را بیاورید!

اول ماه مه سنندج در ظاهر سرکوب شد ولی پیامی که به مردم دنیا مخابره کرد بسیار مهم است. نمایش اتحاد و انسجام کارگران در مقابل رژیم اوباش اسلامی برای تغییر این دنیای وارنه، مهمترین پیامی بود که در این روز به دنیا مخابره شد. کارگران ثابت کردند اگر در کنار هم و متحدانه عمل کنند، رژیم اسلامی چاره ای جز پذیرفتن شکست ندارد. امروز رژیم از کارگران شکست خورد…

آذر ماجدی در مناظره رادیو 4 بی بی سی:

forabetterworldnr17 — Sun, 13 May 2007 12:17:42 +0000

هر تعبیری از قانون شریعه ضد زن است! روز پنجشنبه 26 آوریل برنامه “ساعت زنان” رادیو 4 بی بی سی مناظره ای پیرامون “آیا قانون شریعه ضد زن است؟” میان آنیا خان، حقوقدان در قوانین مدنی و اسلامی و آذر ماجدی، رئیس سازمان آزادی زن برگزار کرد.

فشار جنبش اسلام سیاسی در اسلام آباد، پایتخت پاکستان، برای اجرای کامل قانون شریعه زمینه تشکیل این مناظره بود. اخیرا دختران محصل در مدرسه جمیع الحفسا مسلحانه این مدرسه را اشغال کرده و خواهان اجرای قانون شریعه هستند. (گفته میشود این مدرسه وابسته به القاعده است.) گزارشات حاکی از این است که حدود 3000 زن برقع پوش مسلح یک کتابخانه کودکان و 5000 مرد مسلح مدرسه را اشغال کرده اند.

اخیرا دسته های زنان برقع پوش مسلح به چند فاحشه خانه، مغازه های ویدئو فروشی و به چند آرایشگاه، به این دلیل که آنها غیراسلامی هستند حمله کرده اند. زنی را که صاحب یک فاحشه خانه است دزدیده و به زور در یک کنفرانس مطبوعاتی مجبور به اظهار ندامت کرده اند. این دسته جات سیاه حزب اللهی مشروب فروشی ها را نیز تهدید کرده اند.

دولت پرویز مشرف در حال تعلیم واحد های کماندوی زنانه ضد تروریست برای حمله به مدرسه و مسجد سرخ است. 150 زن در این دوره تعلیم دیده اند. طنز جالب این است، که رئیس کالج تعلیم نظامی اعلام کرده است که این دانشجویان زن در بسیاری رشته ها از مردان بهتر هستند و با نتایج بهتری دوره آموزش نظامی را گذرانده اند. در حالیکه اسلامیست ها حملات تروریستی خود علیه زنان را به سبک طالبان سازمان داده اند، دولت اسلامی پاکستان نیز واحد های کماندویی زنان را تعلیم میدهد.

جنی مورئی (Jenni Murray) برنامه ساز بی بی سی با این سوال آغاز کرد: آیا قانون شریعه زن ستیز است؟ آنیا خان با ارجاع به تعابیر مختلف از اسلام اعلام کرد که شریعه زن ستیز نیست. آذر ماجدی اعلام کرد که تعابیر مختلف شریعه همگی زن ستیز اند، به این خاطر که اسلام و قران زن ستیز اند. وی سپس به تعابیر مختلف اسلام در ایران، عربستان سعودی، سودان، الجزایر و افغانستان اشاره کرد و گفت که این قانون شریعه است.جنی مورئی پرسید پس چگونه زنان از آن دفاع میکنند؟ آذر ماجدی گفت که پاسخ این سوال سیاسی است. جنبش اسلام سیاسی توانسته در میان بخشی از مردم منطقه و حتی محیط های اسلامی در غرب بعنوان ایدئولوژی رهایی بخش ظاهر شود و بویژه نسل جوان را در متن وضعیت عراق و حمله به عراق، حمله اسرائیل به لبنان و تحت عنوان مبارزه ضد امپریالیستی بخود جلب کند. اکنون حجاب سیاسی است. یک بیرق سیاسی است.

بحث دوباره به مختصات عریان ضد زن قران کشیده شد و آذر ماجدی به مساله تعدد زوجات، حجاب اجباری برای زنان و توصیه به مردان برای کتک زدن زنان اشاره کرد. آنیا خان ابتدا این دستورات را منکر شد و فقط زمانی که آذر ماجدی تاکید کرد که این عین سوره نسا در قران است، مجبور شد که با توجیهات بسیار و با اکراه بر صحت آن تائید بگذارد.

جریان اسلامی میکوشد که از طرق مختلف قدرت را به دست گیرد. وضعیت عراق و افغانستان یک نمونه تراژیک این واقعیت است. در پاکستان طالبان و اسلامیست ها دست به تعرض زده اند. و در غرب نیز باصطلاح روشنفکران اسلامیست تلاش میکنند که با توسل به دموکراسی طلبی حاکم با استفاده از استدلالات ریاکارانه ای مثل “خود مردم میخواهند” و “این اعتقاد مردم است” حرکات تروریستی و خشونت های این جنبش سیاه را توجیه کنند. استفاده از زنان برای خاموش کردن صدای مدافعین حقوق زن یکی از ترفند هایی است که جمهوری اسلامی همیشه بکار گرفته است. طالبان از جمهوری اسلامی آموخته است.

سازمان آزادی زن با تمام قوا علیه جنبش اسلام سیاسی مبارزه میکند و از هر فرصتی برای افشاء و عقب نشاندن این جنبش ارتجاعی، جنایتکار و زن ستیز استفاده میکند. این اولین بار نیست که زنان در جلوی صف زن ستیزان بحرکت درآمده اند. پاسخ نهایی و دندان شکن به این جنبش در دست جنبش آزادی زن در ایران است. جنبش آزادی زن با مبارزه قاطع خود علیه رژیم اسلامی، موفق خواهد شد که کل جنبش اسلام سیاسی را به حاشیه براند. سازمان آزادی زن گردانی از این جنبش است و قاطعانه برای آزادی بی قید و شرط زنان و برابری کامل زن و مرد، برای یک نظام سکولار، آزاد و برابر مبارزه میکند. آینده از آن ماست.

ستم بر زن موقوف!نه به حجاب!نه به آپارتاید جنسی!زنده باد آزادی زن!سازمان آزادی زن26 آوریل 2007www.azadizan.com